വാക്കുകളുടെ തമിഴ് മണം: വൈരമുത്തു എന്ന കവിപ്പേരരശ്

കാലം ചില മനുഷ്യരെ ചില നിയോഗങ്ങൾ ഏൽപ്പിച്ചാണ് കടന്നുപോകുന്നത്. തമിഴ് സിനിമയുടെ വരികളിൽ കവിതയുടെ വസന്തം നട്ടുവളർത്തുക എന്നതായിരുന്നു വൈരമുത്തു എന്ന കവിയുടെ നിയോഗം. കണ്ണദാസന്റെ കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തമിഴ് ഗാനശാഖയിൽ ഒരു ശൂന്യത അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നു. അവിടെയാണ് തേനിയിലെ ചുവന്ന മണ്ണിൽ നിന്നും കർഷകന്റെ വിയർപ്പിൽ നിന്നും ഊർജം ഉൾക്കൊണ്ട് ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ തന്റെ തൂലികയുമായി എത്തിയത്. അത് വെറുമൊരു വരവായിരുന്നില്ല; തമിഴ് ഭാഷയുടെ സഹസ്രാബ്ദങ്ങളുടെ പാരമ്പര്യത്തെ ആധുനിക സംഗീതത്തിന്റെ താളങ്ങളിലേക്ക് സന്നിവേശിപ്പിച്ച ഒരു വിപ്ലവമായിരുന്നു.

എം.ടി.യുടെ കഥകളിലെ നിളയെപ്പോലെയാണ് വൈരമുത്തുവിന് തമിഴ് ഭാഷ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓരോ വരിയിലും ആ ഭാഷയുടെ ഒഴുക്കും ആഴവും നമുക്ക് ദർശിക്കാം. ഒരു കവിതയെ എങ്ങനെ ഒരു ജനപ്രിയ ഗാനമാക്കി മാറ്റാം എന്ന വിദ്യ അദ്ദേഹം വശമാക്കിയിരുന്നു. 'റോജ' എന്ന ചിത്രത്തിലെ 'ചിന്ന ചിന്ന ആസൈ' എന്ന പാട്ട് കേൾക്കുമ്പോൾ നാം കേൾക്കുന്നത് വെറുമൊരു സിനിമാ പാട്ടല്ല. മഴയെ തൊടാനും പട്ടം പറത്താനും ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു ആത്മാവിന്റെ ആത്മഗതമാണത്. അവിടെ സന്തോഷം എന്നത് ഒരു വലിയ തത്വചിന്തയല്ല, മറിച്ച് പ്രകൃതിയുമായുള്ള ലളിതമായ സംവാദമാണ്. വൈരമുത്തുവിന്റെ വരികളിൽ പ്രകൃതി എന്നത് വെറുമൊരു പശ്ചാത്തലമല്ല, മറിച്ച് ജീവനുള്ള ഒരു കഥാപാത്രമാണ്. ചന്ദ്രനും മഴയും കാറ്റും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വരികളിൽ മനുഷ്യസഹജമായ വികാരങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു.

മാധവിക്കുട്ടിയുടെ എഴുത്തുകളിലെ ആ തീക്ഷ്ണമായ പ്രണയവും ഏകാന്തതയും വൈരമുത്തുവിന്റെ പല വരികളിലും നമുക്ക് വായിച്ചെടുക്കാം. പ്രണയം എന്നത് ശരീരങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള അടുപ്പം മാത്രമല്ലെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞുതരുന്നു. 'മിൻസാര കനവ്' എന്ന ചിത്രത്തിലെ 'വെണ്ണിലവേ വെണ്ണിലവേ' എന്ന ഗാനത്തിൽ ചന്ദ്രൻ ഒരു സാക്ഷിയായി മാറുന്നു. ദൂരത്തിരുന്ന് പരസ്പരം നോക്കുന്ന രണ്ട് ഹൃദയങ്ങളുടെ ഇടയിലെ പാലമായി മാറുകയാണ് അവിടെ ആകാശം. സ്ത്രീമനസ്സിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇത്രമേൽ ആർദ്രമായി ഇറങ്ങിച്ചെന്ന മറ്റൊരു ഗാനരചയിതാവ് ആധുനിക തമിഴ് സിനിമയിൽ കുറവാണ്. 'സുന്ദരി കണ്ണാൽ ഒരു സേതി' എന്ന ഗാനത്തിൽ പ്രണയം വാക്കുകളില്ലാത്ത ഒരു കൈമാറ്റമാണ്. മിണ്ടാതെയും പറയാതെയും കൈമാറുന്ന ആ സന്ദേശങ്ങളിലാണ് പ്രണയത്തിന്റെ നിഗൂഢത ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് എന്ന് അദ്ദേഹം നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.

മണ്ണിനോടുള്ള ആഭിമുഖ്യമാണ് വൈരമുത്തുവിന്റെ മറ്റൊരു പ്രത്യേകത. തമിഴ് മണ്ണിലെ കർഷകരുടെ വേദനയും വിയർപ്പും വിളവെടുപ്പും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വരികളിൽ താളാത്മകമായി വിരിയുന്നു. 'കറുത്തമ്മ'യിലെ 'പോരാളേ പൊന്നുത്തായി' എന്ന ഗാനത്തിൽ നാടുവിട്ടു പോകുന്ന പെൺകുട്ടിയെ നോക്കി മണ്ണ് വിലപിക്കുന്നു എന്ന് എഴുതുമ്പോൾ അവിടെ മണ്ണ് ഒരു അമ്മയായി മാറുന്നു. ജന്മനാടും അവിടുത്തെ സ്മരണകളും നഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരാളുടെ വേദന ഇത്രമേൽ ഹൃദയസ്പർശിയായി അവതരിപ്പിക്കാൻ ഗ്രാമീണ ജീവിതത്തിന്റെ കയ്പും മധുരവും അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ ഒരാൾക്കേ കഴിയൂ. ഗ്രാമീണമായ ഇമേജറികളെ നഗരത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലുള്ള സിനിമകളിൽ പോലും അദ്ദേഹം അനായാസം ഉപയോഗിച്ചു. ആഗോളവൽക്കരണത്തിന്റെ കാലത്ത് തന്റെ വേരുകളെ മറക്കാതെ നിൽക്കുന്ന ഒരു കവിയെയാണ് നാം അവിടെ കാണുന്നത്.

എ.ആർ. റഹ്മാന്റെ വിപ്ലവാത്മകമായ സംഗീതത്തിന് വൈരമുത്തുവിന്റെ വരികൾ നൽകിയ കരുത്ത് ചെറുതല്ല. മണിരത്നത്തിന്റെ സിനിമകളിൽ ദൃശ്യങ്ങളും സംഗീതവും വരികളും ഒരേ ചരടിൽ കോർത്ത മുത്തുകൾ പോലെ ഇഴചേർന്നു നിൽക്കുന്നു. 'അലൈപായുതേ' എന്ന ചിത്രത്തിലെ 'പച്ചൈ നിറമേ' എന്ന ഗാനം തന്നെ നോക്കുക. ലോകത്തിന്റെ ഓരോ നിറത്തെയും ഓരോ വൈകാരികാവസ്ഥയുമായി ബന്ധിപ്പിച്ച ആ വരികൾ കവിതയുടെ ഒരു പുതിയ ആകാശം നമുക്ക് തുറന്നുതന്നു. പച്ച യുവത്വമായും ചുവപ്പ് അഭിനിവേശമായും നീല വിരഹമായും അവിടെ പുനർജനിക്കുന്നു. നിറങ്ങൾക്ക് പോലും ശബ്ദമുണ്ടാകുമെന്ന് വൈരമുത്തു അവിടെ തെളിയിച്ചു.

എങ്കിലും വൈരമുത്തു എന്ന വ്യക്തിയെയും കലാകാരനെയും കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകൾ വിവാദങ്ങളിൽ നിന്ന് വിമുക്തമല്ല. കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു വർഷങ്ങളായി അദ്ദേഹത്തിന് നേരെ ഉയർന്ന ആരോപണങ്ങൾ ആ വ്യക്തിത്വത്തിന് മേൽ കരിനിഴൽ വീഴ്ത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഒരു കലാകാരന്റെ സൃഷ്ടിയെ അയാളുടെ സ്വകാര്യ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ചു കാണണമോ എന്ന വലിയൊരു ചോദ്യം ഇവിടെ ഉയരുന്നു. ഒരുവശത്ത് തമിഴ് ഭാഷയ്ക്ക് അദ്ദേഹം നൽകിയ ഉജ്വലമായ സംഭാവനകളും മറുവശത്ത് ഉയർന്നുവന്ന ഗൗരവകരമായ ആരോപണങ്ങളും. ഈ വൈരുധ്യം വൈരമുത്തു എന്ന വ്യക്തിയെ ചരിത്രത്തിൽ സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു സ്ഥാനത്ത് പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നു. എങ്കിലും തമിഴ് ചലച്ചിത്ര സംഗീതത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വരികളെ മായ്ച്ചുകളയുക അസാധ്യമാണ്.

ചുരുക്കത്തിൽ, വൈരമുത്തു എന്നത് കേവലം ഒരു പേരോ പദവിയോ അല്ല; അത് വാക്കുകളുടെ ഒരു സാമ്രാജ്യമാണ്. അവിടെ പ്രണയം പൂക്കുന്നു, വിരഹം കനൽ കോരിയിടുന്നു, മണ്ണ് സംസാരിക്കുന്നു. ലളിതമായ വാക്കുകളിൽ സങ്കീർണ്ണമായ ദർശനങ്ങൾ ഒളിപ്പിച്ചുവെക്കുന്ന ആ വിദ്യയാണ് അദ്ദേഹത്തെ ജനപ്രിയനാക്കിയത്. കാലം കടന്നുപോകുമ്പോഴും ആ വരികൾ ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും ഉള്ളിൽ ഒരു തേങ്ങലായോ ഒരു പുഞ്ചിരിയായൊ ബാക്കി നിൽക്കും. കാരണം, അവ മുളച്ചുപൊന്തിയത് അവാച്യമായ ഒരു അനുഭൂതിയുടെ മണ്ണിൽ നിന്നാണ്.